Tijdens de verwerking, opslag en gebruik worden plastic materialen blootgesteld aan natuurlijke of kunstmatige omgevingsomstandigheden, waardoor hun prestaties geleidelijk verslechteren-een fenomeen dat algemeen bekend staat als plastic veroudering. Hieronder staan enkele veelgebruikte anti-verouderingsmethoden voor plastic materialen:
EEN: Veelgebruikte anti-verouderingsmethoden voor plastic materialen (referentie)
Plastische veroudering: de inherente structurele kenmerken en fysieke toestand van polymeermaterialen, samen met externe factoren zoals hitte, licht, thermo-zuurstof, ozon, water, zuren, alkaliën, bacteriën en enzymen tijdens gebruik, leiden tot een achteruitgang of verlies van prestaties. Symptomen zijn onder meer vergeling, een afname van de relatieve molecuulmassa, barsten in het oppervlak en verlies van glans. Ernstiger is dat het resulteert in een significante afname van de mechanische eigenschappen zoals slagsterkte, treksterkte en rek, waardoor het normale gebruik van het polymeermateriaal wordt beïnvloed.
Dit fenomeen wordt simpelweg veroudering genoemd. Veroudering kan optreden in elk stadium van de synthese, opslag, verwerking en uiteindelijke toepassing van polymeermateriaal, wat leidt tot het einde van de levensduur van het materiaal en grootschalige verspilling-, met enorme verspilling van hulpbronnen en ernstige milieuvervuiling tot gevolg. Veroudering tijdens het gebruik van polymere materialen kan zelfs enorme rampen en onomkeerbare verliezen veroorzaken.
Daarom is het voorkomen van veroudering van polymeermaterialen een onvermijdelijk probleem geworden voor de polymeerindustrie. Momenteel zijn er vier hoofdmethoden om de anti-verouderingsprestaties van polymeermaterialen te verbeteren en te verbeteren:
01 Fysieke bescherming (verdikking, coating, composieten van de buitenlaag, enz.) De veroudering van polymeermaterialen, vooral foto{2}}oxidatieve veroudering, begint op het oppervlak van het materiaal of product en manifesteert zich als verkleuring, verkrijting, barsten en verminderde glans, en dringt vervolgens geleidelijk naar binnen door. Dunne producten zijn gevoeliger voor voortijdig falen dan dikke producten; daarom kan het verdikken van het product de levensduur ervan verlengen.|Afbeelding van Baidu-afbeeldingen. Voor producten die gemakkelijk verouderen, kan een weer-bestendige coating op het oppervlak worden aangebracht, of kan een weer-weerbestendig materiaal op de buitenste laag van het product worden gelamineerd, waardoor een beschermende laag ontstaat en het verouderingsproces wordt vertraagd.
02 Verbetering van de verwerkingstechnologie Veel materialen ondergaan ook veroudering tijdens de synthese of bereiding. Bijvoorbeeld de effecten van hitte tijdens polymerisatie en thermo-oxidatieve veroudering tijdens verwerking. Dienovereenkomstig kunnen de effecten van zuurstof worden verzacht door het toevoegen van zuurstofverwijderingsapparaten of vacuümapparaten tijdens polymerisatie of verwerking.
Deze methode garandeert echter alleen de prestaties van het materiaal op het moment van vervaardiging, en kan alleen worden geïmplementeerd bij de bron van de materiaalvoorbereiding; het kan de verouderingsproblemen tijdens herverwerking en gebruik niet oplossen.
03. Structureel ontwerp of wijziging van materialen: Veel polymeermaterialen bevatten groepen in hun moleculaire structuur die gevoelig zijn voor veroudering. Door de moleculaire structuur van het materiaal te ontwerpen, kan het vervangen van deze gemakkelijk verouderende groepen door groepen die minder vatbaar zijn voor veroudering vaak goede resultaten opleveren.
04. Toevoeging van anti-verouderingsadditieven: Momenteel is de meest effectieve en gebruikelijke methode om de verouderingsweerstand van polymeermaterialen te verbeteren het toevoegen van anti-verouderingsadditieven. Deze additieven worden veel gebruikt vanwege hun lage kosten en het feit dat ze geen wijzigingen in bestaande productieprocessen vereisen. Er zijn twee belangrijke manieren om deze anti-verouderingsadditieven toe te voegen:
(1) Directe additiemethode: hierbij wordt het antiverouderingsadditief (poeder of vloeistof) rechtstreeks gemengd en geroerd met hars en andere grondstoffen, gevolgd door extrusiegranulatie of spuitgieten. Deze methode is eenvoudig en gemakkelijk te implementeren en wordt daarom veel gebruikt door granulatie- en spuitgietfabrieken.
(2) Anti- Antiverouderingsmasterbatch-toevoegingsmethode: Fabrikanten met hoge eisen aan productkwaliteit en stabiliteit gebruiken vaak de methode om anti-verouderingsmasterbatch toe te voegen tijdens de productie. Het toepassingsvoordeel ligt in het feit dat het anti-verouderingsadditief eerst voor-wordt gedispergeerd tijdens de bereiding van de masterbatch, en vervolgens het anti-verouderingsadditief opnieuw wordt gedispergeerd tijdens de daaropvolgende materiaalverwerking, om zo het doel van een uniforme dispersie van het additief in de polymeermatrix te bereiken. Dit garandeert niet alleen de kwaliteitsstabiliteit van het product, maar voorkomt ook stofvervuiling tijdens de productie, waardoor de productie groener en milieuvriendelijker wordt.
